Mathieu Gargam

Josephine Van De Walle

For the last five years Mathieu Gargam has built up an archive of found images, slides he accidentally or purposely encountered. This collection is not a fixed series but works rather as an ongoing flow of pictures. His book Maroc aout 1971 THE WALDORF ASTORIA ONE WAY ONE WAY The Waldorf Astoria (2015) is a selection of his archive and a way of ordering these images. In this synthesis the images meet each other.

A certain “magical” way of thinking has in the past suggested that photography has done more that impregnating itself of the luminous reflection of objects, that it took with it something of the real world; presences, interiorities, abilities, extra touches of the soul. On the contrary, some have suggested that photography gives something back to reality, that by sharing the appearance of a singular perception of the world, it could take part in the construction of everyone’s perception. But what can take, give back, possess or construct a photography – or even a slide – that has been found ? Reversal film is a particular photographic genre. Photography is not used to reveal its technical origin. An image in the era of its industrial reproduction, it restricts its negative, its matrix, in the dark room’s obscurity of the montage desk, of the development laboratory. Just as cinema, photography only exists in the second state of the photo print on media of diverse quality and format, be it in the form of copies, rushes, or versions.
In turn, the slide imposes the signature aura of its inherent uniqueness. Through its translucent film body framed with cardboard or plastic, it indecently focuses on the naked place of photosensitivity. It discovers the templum which is exclusive, positive, composed and hit at a precise moment and according to a point of view given by the glimmerings of reality. Despite being a magical lantern, the slide doesn’t escape the series logic. Precisely because it is part of the film rolls, we only find it in the form of more or less organized films, on the projector’s carousels for classrooms or living rooms, in the racks of amateur photographers, or in archives.  […] – Thierry Chancogne

Maroc aout 1971 THE WALDORF ASTORIA ONE WAY ONE WAY The Waldorf Astoria is the result of a close collaboration with Théophile Calot and Alexis Jacob, published by Théophile’s Papers (2015).











Nicolás Lamas

Josephine Van De Walle

With Layers of Meaning (2012 – ) Nicolás Lamas presents an ongoing series of images that remind us of the errors and interferences between signals from digital devices that prevent data decoding.

Lamas selects and uses different images from several exhibitions spaces and artworks found on websites such as Contemporary Art Daily, Mousse Magazine or Art Viewer, using them as raw digital material. Either by addition(1), subtraction(2) or transformation(3) of information, Lamas creates new versions of other artists’ works losing its original values and meanings. Through these exercises he attempts to find other potential combinations in the interaction between form and space in many different levels and reflects on the role played by the visual references between artists today.

The result is a selection of hybrid images in loop that question the influence of the Internet in how we consume, produce and understand contemporary art practices through a massive and accelerated proliferation of images that we can not assimilate. A retouched perception of reality that create improved and over-eastheticized versions through clean images that often overcomes its own physical existence and make us think about the limits of edition.

Nicolás Lamas is featured in the group exhibition A.N.T.R.O.P.O.C.E.N.E. at Meessen de Clercq in Brussels, until February 6, 2016.


1.espacio 02(baja)

2.espacio 12(baja)
3.espacio 15(baja)

4.espacio 06(baja)











Hana Miletić

Curators, Josephine Van De Walle

Hinging on social and economical issues, Croatia-born Brussels-based Hana Miletić’s work explores the residues and upheavals of political changes in Europe. Often describing her artistic practice as “street photography”, Miletić documents the objects, stories and phenomena generated in the aftermath of the disintegration of Yugoslavia and the global financial crisis. While the artist employs photography as a tool to conduct her investigations, her artistic outcomes aren’t always strictly photographic. For Miletić, photography essentially functions as a means of orientation in her ongoing exploration of social reality. During her residence at the Van Eyck in Maastricht, for example, Miletić worked on the durational project Tenir Paroles, which was born out of an exchange with La Frénétick, a collective of young rappers from Brussels. The collaboration resulted in a publication in which the artist considers the artistic and political potential of poetry, and for which she was awarded the Bozar prize in the Young Belgian Art Prize 2015 competition.

On the occasion of her solo exhibition at RIOT, Miletić presents works that are born from her practice as a street photographer, but which are all surprisingly sculptural in nature. One example is Columba, the most prominent work in the show, a large installation built with CD’s. Referring to the improvised scarecrows used in small Croatian city yards and terraces for repelling pigeons, the installation again speaks to Miletić’s interest in street observations and DIY culture. The CD’s are mix tapes, collected by the artist from different individuals, artists, musicians, curators and collaborators, and which will be put into service during a hands-on DJ Workshop for Women. The format challenges the stereotypical role of women within music culture, encouraging women to deconstruct the myth of the male DJ-guru.

Kolona, also distributed in RIOT, comprises a series of sculptures inspired by objects that are symptomatic of the current economical crisis in her home country. In the last decade, former Yugoslavia has gone through a de-industrialization process causing socio-economical asymmetries in Europe. Croatians are forced to come up with inventive ways to deal with scarcity. Buckets or flowerpots are used as molds to cast concrete mooring bollards, characterized by a very specific, almost neoclassical look, and thereby villagers succeed at bypassing official fees and taxes for mooring their boats.

Miletić’s references may be specific, her subjects are universal. As much as Miletić’s cultural roots inform her work, her research conducts a reflection on the consequences of political failures and economical recessions, which have recurred across historical time periods and geographic locales. As Jeremy Till points out, the conditions of austerity have always – be it in Weimar Germany, in Austerity Britain, or in contemporary Europe – enticed people to look for other ways of working and to approach scarcities as opportunities rather than obstacles. But, in reenacting or scrutinizing these minor actions and practices, Miletić is committed not only to bring these to attention, but also to the subversive potential of finding alternatives and outlets to the existing measures, administrations and ideologies.      – Laura Herman

Street Photography is on view at RIOT in Ghent until 16 January 2016.

The DJ workshop, organized by curator and writer Amal Alhaag and artist Maria Guggenbichler, takes place at the finissage 16/01/16 at 3 pm followed by b2b DJ set at 7 pm. Sign up at to participate in the workshop.



Street Photography, RIOT, Ghent, 2015




Open Studios Van Eyck, Maastricht, 2015



Poppositions Off-Fair with RIOT, Canal Wharf, Brussels, 2015




Nick Geboers

Curators, Dries Segers

Nick Geboers is een fotograaf zoals er archeologen bestaan. In verschillende projecten is hij steeds op zoek naar lagen op een verticale manier. Zo kocht hij bijvoorbeeld archieven op voor het project ‘Crucial Moments’ die hij naast nauwkeurig geconstrueerde foto’s, met het gebruik van een resem aan camera’s, inzet als zijn eigen beeldmateriaal. Het afstoffen van iets dat ooit actueel was, ingezet op experimentele of wetenschappelijk wijze. Zo geeft hij het beeld een nieuwe rol/een nieuwe kans en maakt hij er zijn gereedschap van. Op o.a. deze manier gebruikt hij in zijn werk de fotogeschiedenis als een strategie om nieuwe beeldverhalen op te bouwen. Zijn projecten dragen steeds een grote narrativiteit in zich en de foto’s kunnen niet zonder elkaar. Ze hebben elkaar nodig om steun te bieden daar waar nodig, elkaar te bevragen en in discussie te gaan.

Geboers houdt veel rekening met de manier waarop een camera een bepaalde beeldstijl opwekt. Hoe dat op zijn beurt een richting kan aangeven in de leesbaarheid ervan. Zo kocht hij o.a. 2 jaar geleden een militaire camera: een Zenit Photosniper Camera Kit. Foto’s werden letterlijk geschoten en i.p.v een afdruk knop haal je de trigger over om een foto te schieten. Een foto is per definitie schuldig aan tijd. Maar ook aan plaats en de fotograaf als beslisser.

Schermafbeelding 2015-12-13 om 14.07.05

Photosniper (Object), Nick Geboers

Schermafbeelding 2015-12-13 om 14.08.54

Camouflage Studies, 2013, Nick Geboers

Schermafbeelding 2015-12-13 om 14.09.29

Sun/Moon Studies, 2013, Nick Geboers

Schermafbeelding 2015-12-13 om 14.10.03

Botanic Lady, 2014, Nick Geboers

Schermafbeelding 2015-12-13 om 14.09.47

Tears, 2013, Nick Geboers

Schermafbeelding 2015-12-13 om 14.09.56

Bunker, 2013, Nick Geboers

Hoe belangrijk is het fotografische beeld als katalysator voor verhalen en symbolen voor jou?

Zowat elk fotografisch beeld doet ons denken aan beelden die we al gezien hebben. Als een referentie naar een werkelijkheid die we kennen. Hetzelfde zien we terug bij het gebruik van symbolen. Al ligt dat laatste iets delicater omdat de geschiedenis van de symboliek nog omvangrijker is dan die van het fotografische of het technische beeld.
Wat ik interessant vind is de manier waarop verschillende beelden (en ook symbolen) in relatie met elkaar gebracht worden en de verschillende lezingen die hieruit voortvloeien. Op deze manier iets communiceren is een soort van evenwichtsoefening en een methode om een nieuwe perceptie op te roepen of de grenzen van onze beeldtaal af te tasten.

 De wandeling of tocht is vaak een belangrijk aspect in het maken van beelden. Hoe belangrijk is het voor jou om bewust een plek te bezoeken en de betekenis van een plek te gaan gebruiken als bijdrage in een project? Hetzelfde voor een object?

Het bewust opzoeken van een plek als fotograaf is misschien makkelijk te vergelijken met de keuze van een archeoloog om in een bepaalde ondergrond te graven waarvan hij weet dat de kans groot is dat hij datgene gaat vinden waarnaar hij op zoek is.
Het geografische of de plek waar een foto gemaakt is, heeft in een eerste lezing meestal weinig invloed. De geschiedenis die aan een bepaalde plek gekoppeld is vind ik meestal wel interessant en zo kom ik in vele gevallen op plaatsen terecht waar ik werk wil maken. Maar de betekenis van een plek zal normaal gezien van weinig belang zijn om te begrijpen wat een foto wil suggereren. Het gevolg van bewust naar bepaalde betekenisvolle plaatsen te reizen is wel dat er verschillende lagen naar boven komen wanneer het herbekeken wordt.
Dat terzijde is het niet altijd nodig om ver te reizen om werk te maken. Ik graaf evenzeer in mijn eigen tuin.

Voor objecten die gefotografeerd worden gelden dezelfde regels. Hetgeen afgebeeld wordt moet in relatie tot de andere beelden gelezen worden. Een zin die op zichzelf staat zal minder betekenen dan wanneer die in een tekst geplaatst wordt.

Een van je eerste projecten is getiteld ‘Satori’. Hierin verwijsde je sterk naar het sublieme, iets wat terug komt in ‘Going Nowhere’. Als het sublieme zou gaan over een ervaring, hoe zie jij dit in relatie tot de fotografische reproductie van “de werkelijkheid”?
Het vertalen van een ervaring als het sublieme is misschien wel een van mijn grootste uitdagingen en iets dat ik nog lang hoop op te zoeken in mijn werk. Satori is een project dat ik begonnen ben tijdens mijn eerste echte ervaring van het sublieme, als een mystieke ervaring bijna. Het onder woorden brengen van dit soort ervaring is zeer moeilijk. Dit is in het verleden al gedaan door bijvoorbeeld Hadewijch, Meester Eckhart,… Maar het blijft heel abstracte materie en waarschijnlijk ook persoonsgebonden. Toch is het een uitdaging om naar zo’n ervaringen toe te werken met beeldenreeksen uit de werkelijkheid.


Schermafbeelding 2015-12-13 om 14.08.42

Test Site Documentation, 2013, Nick Geboers

Going Nowhere, 2014, Nick Geboers

Going Nowhere, 2014, Nick Geboers

Hiding, 2013, Nick Geboers

Hiding, 2013, Nick Geboers

Schermafbeelding 2015-12-13 om 14.16.34

Bird Watching, 2013, Nick Geboers

Last Line of Defense, 2013, Nick Geboers

Last Line of Defense, 2013, Nick Geboers

Schermafbeelding 2015-12-13 om 14.15.58

Sandstorm, 2013, Nick Geboers

All the images are from the series ‘Crucial Moments’ & ‘Going Nowhere’
He is part of the .tiff Magazine by the fotomuseum Antwerp.