raakvlakken

Maarten Dings

 

marthe02

 

marthe04

 

marthe01

 

marthe03

 

fotografie_marthecoolens_aesthetic_of_the_diverse8

 

fotografie_marthecoolens_aesthetic_of_the_diverse1

In de weekendkrant van 23/24 juli lees ik dat een foto niet meer bestaat. Toch niet op of in onze smartphones. Dit dacht ik te weten (afgaande op de rooskleurigheid die ik, met behulp van filters, her en der zie passeren) maar het blijkt nog verregaander dan gedacht. Er is zelfs een term voor: ‘Computational Photography’. Jaren geleden maakte ik mij vrolijk over de (toen revolutionaire) digitale techniek die glimlachende gezichten voor de lens herkende. Inmiddels blijkt elke digitale foto in wezen vals te zijn. Samengestelde leugentjes voor eigen bestwil. Het fotografisch weefsel (vroeger ‘korrel’, tegenwoordig ‘pixel’) blijkt instabiel. Je weet niet wat je ziet.
Het deed me denken aan een andere kijkervaring die ik recent had. Tijdens de eindejaarstentoonstelling van de KASK in Gent, was (evenals hierboven) werk van Marthe Coolens te zien. Net als haar afstuderende collega Arne Naert (die een fascinerende experimentele documentaire toonde) speelt Coolens met deze oppervlakte-instabiliteit. Haar (dé)collages zijn samengesteld uit beelden afkomstig van het internet. Ze raken onthecht van hun oorspronkelijke context en worden als bouwstenen gebruikt bij het fabriceren van nieuwe beelden. Mijn kijken raakte prettig ontregeld en mij ogen schoten heen en weer over het beeldoppervlak. Er is geen houvast maar toch maant het kijken mij tot rust. Wordt het kijken haast ‘tactiel’. Eigenlijk is het leuker om bovenstaande beelden in het echt te zien omdat daar (offline) het contrast tussen scherpte en onscherpte nog conflictueuzer oogt.
Op banners of raamstickers van doorgaans wat goedkopere eethuizen kom je ook wel eens van die beelden tegen: In een te lage resolutie naar de drukker gestuurd en daarmee de fotografische illusie op aandoenlijke wijze doorprikkend. “Hallo, ik ben een foto” lijken ze te willen zeggen.
ps: te bekijken bij deze  klassieker van The Honeymoon Killers.