vingeroefening

Maarten Dings

 

Hoe tussen duim en wijsvinger het papier behoedzaam gemonsterd wordt. Om zeker te zijn dat geen pagina onbelicht zal blijven? Of omwille van de tastzin; het plezier? (Zoals Audrey Tatou lang geleden haar hand in een zak graan liet zakken). Hier komen gelukkig geen steriele witte handschoentjes aan te pas. Niet van vreemde smetten vrij maar vrij ademende materie. Met elk omslaan van de bladzijdes daartoe aangemoedigd. Een choreografie samengesteld uit fijn motorische handelingen. (Voor wie er muziek bij wil: te bekijken bij iets van dans dans).
De foto’s tonen een wereld waarvan ik vermoed dat ze bestaat, niet al te ver van mij vandaan, maar evengoed onvindbaar blijft. Niet enkel en alleen omdat ik aan de scènes voorbij zou lopen. Wie kan zien is pas halfweg; daar ook een beeld uit destilleren vraagt om aandacht en geduld. Één toegeknepen oog en een ander oog dat de kunst van het abstraheren verstaat.
Even meticuleus komen de in eigen beheer ‘uitgebrachte’ boeken van Annelies de Mey tot stand. Palladiumprints die door mensenhand aan elkaar verwant werden gemaakt. Opzichzelfstaand zijn de beelden al onweerstaanbaar maar met de nevenschikking ontstaat een universum waarin het heerlijk unheimlich dwalen is. De accumulatie van beelden; zich opstapelend als de zinnen in een gedicht waarvan ik de achterliggende waarheid maar niet doorgronden kan.
In een rechtvaardige wereld zou, op de vele websites gewijd aan de stortvloed van fotoboeken, over deze publicaties unaniem de loftrompet worden gestoken. Op aan het fenomeen gewijde beurzen, tussen tafels vol losse flodders en oudbakken blaadjes, is het werk immers een verademing. Het wachten is op een uitgever zonder koudwatervrees. Tot die dag blijft het werk een geheimtip.

 

 

 

 

 

 

ps: shadowplay van Joy Division, in een versie van Bert Dockx: